Vandaag worden we uitgerust wakker in een lekker warme camper we hebben de verwarming aan laten staan ivm de kou het zou hier nog rond het vriespunt kunnen zijn. Na een simpel ontbijtje gaan we de spullen opruimen en zijn we bij de waterslang de ijsbloemen op de grond staan. Na verder onderzoek blijkt de hele slang bevroren dus water bijvullen gaat het niet worden. Gelukkig hadden we gisteravond al iets bij gevuld dus zonder zitten we niet, toch wel handig om de wc te kunnen doortrekken onderweg. Als snel gaan we rijden een stukje terug over dezelfde weg als gisteren waar ineens een hoop politie langs de weg staat. Wij hebben er geen last van dus rijden lekker door. Na een aantal mijlen zien we een bord met daarop waarschuwingen dat truckers de remmen moeten controleren ivm met steile hellingen. Maar waar wij ook kijken die zien wij in de verste verte niet. We rijden door een heel leeg landschap een beetje woestijnachtig, met af en toe wat koeien.
Aan de hand van geocaches kijk ik verder op de route en zie een leuke stop waar je verse appelsap en nog veel meer spullen kunt kopen. We besluiten om daar te stoppen, maken een praatje met een oude meneer die heel in de verte ook familie uit Nederland heeft. Op zoek naar de geocache zie we een hele grote dikke kameel, nog wat lama’s, geiten, kippen en konijnen.
Al met al een leuke stop hier, als we verder rijden beginnen we wat bergen te zien in onze ogen niet heel hoog maar op het bordje staat toch echt dat we op 8700 feet zitten.
Hier rijden we ook door een skigebied helaas geen sneeuw meer maar wel heel leuk om te zien, we zijn dringend op zoek naar een parkeerplaats van Rob en ik moeten heel nodig naar de wc. Stoppen met zo’n grote camper blijft toch wel een dingetje, na enige mijlen zien we dan toch eindelijk een plek waar gestopt kan worden en heerlijk zo’n wc die je bij je hebt. De wegen zijn hier wel wat kronkeliger met scherpere bochten en afdalingen van 6% maar ze blijven Amerikaans breed. Halverwege de route zou een uitzichtpunt zijn waarbij je naar een waterval kunt lopen. Het uitzichtpunt was prima te vinden maar het pad naar de waterval liet wat te wensen over. Heel steil en klimmen en klauteren over allerlei rotsen, we hebben maar geen poging gewaagd.
Als we de bergen uitrijden zie je een hele grote vlakte, zo ver als je kunt kijken. Onze volgende stop is White Sands National Park. Zoals ik al gelezen had op facebook is het daar erg druk, we stonden al meteen in de rij om het park in te rijden en alle parkeerplaatsen stonden vol met auto’s. Ook alle plekjes waar een picnic tafel staat zijn vol, overal zie je kinderen met sleetjes van de duinen afglijden. Ergens halverwege is nog een plekje vrij en gaan wij even lekker lunchen. Daarna proberen we een wat rustiger plekje te zoeken waar we even kunnen lopen maar waar je ook kijkt overal zijn mensen. Na een kleine wandeling en het maken van een paar foto’s houden we het voor gezien.
Nog even een stop bij het visitor center om nog een souveniertje te kopen, gaan we verder.
Aangezien de plannen in mijn route veranderd zijn besluiten we om naar, het White Sands Missile Range Museum te gaan. Dit is een museum die op een legerbasis ligt, ik had daarover gelezen, en nu past het erin dus we gaan op weg. Daar aangekomen is het ook redelijk druk en waar moeten we nu heen geen idee, we sluiten maar aan in de rij auto’s. De verkeerde rij uiteindelijk draaien is geen optie dus we mogen doorrijden en een U-turn maken om daarna na nog een U-turn in de goede rij te gaan staan, dachten we. Toch maar even vragen hoe of wat in het Visitor Center en wat blijkt wij mogen met de camper helemaal niet het terrein op maar moeten ervoor parkeren, daarna daarbinnen met je paspoort een dagpas aanvragen om dan lopend het terrein op te gaan. Dus ik naar buiten Rob was inmiddels flink opgeschoten en die moest dus nu in zijn achteruit om weer uit de rij te komen. De meneer erachter moest ook even terug maar het lukte, de Camper geparkeerd en terug naar het visitor center. Daar moet je een heel formulier invullen wat je komt doen, waar je vandaan komt, waar je naar toe gaat, waar je woont, paspoort nummer en nog veel meer. Na het maken van een foto wordt er een papier uitgeprint met die foto erop en mag je door. Wat een gedoe zeg maar wel een leuke ervaring.
In het museum zie je van alles over diverse oorlogen, diverse wapens, zelfs nog de anti tank wapens waar Rob jaren geleden nog mee geschoten heeft. Buiten staat het hele terrein vol met Raketten en andere dingen waarmee je kunt schieten. Nadat we hier een rondje gelopen hebben lopen we weer door de gate terug naar de camper.
Voor de eerste keer deze vakantie besluiten we om uit eten te gaan. Ik ga eens op de route kijken naar een restaurant waar we ook de camper kunnen parkeren. Ik vindt een outback steakhouse met een bedrijf ernaast wat een grote parkeerplaats heeft en dicht is, komt dat even goed uit. Het is gelukkig niet druk en we kunnen meteen aan tafel, Rob neemt iets met Zalm en ik ga voor een steak. We genieten ervan, heerlijk om een keer niet zelf te hoeven koken.
De camping de 2de Koa deze vakantie is hier niet ver vandaan, als we aankomen ziet het er goed uit maar net als alle andere sta je hutje mutje. Meer als slapen doen we hier niet en de wifi werkt perfect. We gaan nog even zoeken naar een camping voor morgen want alles wat ik aangeklikt heb zit vol, Rob gaat even mee zoeken en vindt ineens een plekje op een camping waar ik al gekeken had. Eigenlijk niet meer op de route maar te mooi om hem te laten schieten, dus gauw geboekt voor hij weg is. Daarna doe ik een poging om mijn polarsteps bij te werken maar aangezien ik de hele dag al hoofdpijn heb en me ook niet echt lekker voel besluit ik om vroeg naar bed te gaan. Heerlijk rustig is het hier, wel met de verwarming aan aangezien het hier nog afkoelt naar een graad of 4.
