Ik ben vandaag natuurlijk weer veel te vroeg wakker, ik kan het nog even rekken tot het licht wordt maar dan toch eruit. Om deze tijd is het altijd zo heerlijk rustig zowel binnen als buiten. Ook Rob is er vandaag op tijd uit. We gaan even lekker ontbijten en daarna alles inpakken en opruimen. Ook de zwart en grijs water tanks moeten vandaag geleegd worden en het water bijgevuld. Dit kan gelukkig allemaal hier op ons plekje, heel erg makkelijk.
We hebben om 10.30 een afspraak om een canyon te bezichtigen en willen voor die tijd nog tanken en wat boodschappen doen zodat we daarna meteen kunnen vertrekken.
Zoals gewoonlijk komen we veel te vroeg aan bij de Mystical Antelope Canyon waar we ineens weer zien dat we in een andere tijdzone zitten. Dit blijft heel verwarrend maar we zijn alsnog veel te vroeg, we relaxen nog even dat is heel fijn in zo’n camper en als het tijd is klimmen we eruit.
We gaan op pad met 2 andere gezinnen in het totaal 9 personen, we worden met z’n allen in een oude schoolbus gezet. Deze had zijn beste tijd gehad, hij rijdt nog maar daar is alles mee gezegt.
En ook hier hobbelen we over een zandpad met flinke kuilen, en bergen en dalen naar onze kloof. Na een flink stuk rijden zijn we eindelijk aangekomen. En moeten we een lange ladder af naar beneden. In de kloof wordt je meteen omringt door prachtig rotswanden in hele mooie kleuren.
Bij de beschrijving stond dat je goed ter been moest zijn een op een ladder moest klimmen, er stond niks bij over klimmen en klauteren over rotsblokken en door smalle doorgangetjes wringen. Na wat oefening in Marokko afgelopen November was dit een makkie.
We genieten van de omgeving hier en maken prachtige foto’s en ook hier verteld de Navojo gids leuke en leerzame verhalen over zijn voorvaders. Veel te snel zijn we bij het eind en moeten we een heel stuk omhoog klimmen. Gelukkig staat de bus niet heel ver weg en start hij ook nog, we hobbelen dezelfde weg weer terug. We hebben het overleefd en houden een paar hele mooie foto’s over aan dit avontuur.
Tijd om na te genieten hebben we niet want we moeten op weg naar Zion National Park, we hebben precies 4,30 om daar te komen want anders kunnen we niet door de tunnel die gaat om 16.30 dicht voor grote auto’s en campers.
Op een korte stop onderweg hebben we geen tijd om dingen te bekijken, het eerste stuk is dat helemaal niet erg maar het laatste stukje is erg mooi en hadden we graag wat stops gemaakt. Maar de keus om door de tunnel te rijden of 100 mile omrijden was makkelijk gemaakt.
Bij de ingang van het park moeten we een permit kopen van 15 euro om door de tunnel te rijden, als we daar aankomen moeten we wachten en al het verkeer achter ons dus ook. Er staat een ranger aan elke kant van de tunnel en als er een grote auto doormoet wordt aan de andere kant al het verkeer tegen gehouden. Als de tunnel vrij is mag je met de camper er doorheen maar je moet precies in het midden gaan rijden anders past het niet.
Met precisie werk rijdt Rob de camper door de tunnel heen, en we zien aan de andere kant een hele rij auto’s staan wachten. Ook aan deze kant is er bijna geen mogelijkheid om te stoppen met onze camper dus we rijden lekker door naar de camping. We hebben niet het beste plekje hier maar wel een heel dicht bij de wc.
Vandaag gaan we niet veel meer doen, Rob heeft al een aantal dagen flink last van zijn heup dus we doen even rustig aan.
Na het eten gaat Rob een film kijken en ga ik een poging doen om Polarsteps bij te werken. Heerlijk even dat niets doen. Morgen gaan we op pad om Zion te bekijken.
